بقا مختص ذات یگانه ی اوست

١)

 سر سبز دل از شاخه بریدم،تو چه کردی؟

 افتادم و بر خاک رسیدم،تو چه کردی؟

 من شور و شر موج و تو سرسختی ساحل

 روزی که به سوی تو دویدم،تو چه کردی؟

 هرکس به تو از شوق فرستاد پیامی

 من قاصد خود بودم و دیدم تو چه کردی

 مغرور،ولی دست به دامان رقیبان

 رسوا شدم و طعنه شنیدم،تو چه کردی؟

 *تنهایی و رسوایی* ، *بی مهری و آزار*

 ای عشق،ببین من چه کشیدم تو چه کردی.....

 ((فاضل نظری))

  ٢)

  دیگر سراغت را از نارنج رها شده در پیاله آب نخواهم گرفت

  دیگر سراغت را از ماه،ماه درشت و گلگون نخواهم گرفت

  دیگر سراغت را از گلدان شکسته بر ایوان آذر ماه نخواهم گرفت

  دیگر نه خواب گریه تا سحر

  نه ترس گم شدن از نشانی ماه و بلندای دیوار بی سوال....

  من...

  همین من ساده...

  باور کن،

  برای یک بار بر خواستن

  هزار هزار بار فرو افتاده ام

  ((سید علی صالحی)) 

 ٣) گاهی،بودن ها مثل ِ قاب عکسی است که هست اما حضور نداره..................

 ۴) هفت شهر عشق را عطار گشت    ......   ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

 ۵) به خدا ایمان داری؟؟خدا بزرگتر از توصیف انبیاست..بام ذهن آدمی حیاط خانه ی خداست...خدا به من نزدیکه هر قدر که تو از من دوری...

 ۶)خدا را در اتفاق نیفتادنِ آنچه حتمی بود شناختم......

 ٧)خدا خیلی بزرگتر از اونه که بشه با گناه کردن ازش دور شد....

 ٨) این روزا باور دارم که یه آه کافیه واسه ویران شدن...ویرانی که شاید  هیچ وقت حس نکنن!! این روزامی خوام عدل خدا رو ببینم...این روزا می خوام اونقدر برم تا به حکمت خدا برسم... این روزا دارم می بینم واسه این که کسی تاوان بده لازم نیست که نفرین کنی همین که دلت شکست کافیه....خدا از رگ گردن به ما نزدیکتره...از دلمون خبر داره...همه واگذار خدا.....دلم راضی نمی شه.!

 ٩) رفتن رسیدن نیست،اما برای رسیدن باید رفت

 حالا روزهاست که به این سکوت عادت کردم.....

 .

.

.

.

.

.

.

.

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

عالم از ناله عشاق مبادا خالی

که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد

*عزیز دل:*

.

 آنکس که درد عشق بداند

 اشکی بر این سخن بیفشاند:

.

 این سان که ذرّه های دل بی قرار من

 سر در کمند عشق تو،جان در هوای توست

 شاید محال نیست که بعد از هزار سال،

 روزی غبار ما را،آشفته پوی باد

 در دوردست دشتی از دیده ها نهان،

 بر برگِ ارغوانی،

 حضرت عشق بفرما که دلم خانه توست

 سر عقل آمده هر بنده که ديوانه توست 

بهترینم:  

آوای تو می آرَدَم از شوق به پرواز

 شبها که سکوت است و سکوت است وسیاهی

تو دیگه از رو بوم ِ من،تو رو خدا پَر نزنی

هر کی به من یه زخمی زد،تو دیگه خنجر نزنی

هر کی رسید دروغی گفت،دوستت دارم ولی نداشت

هر کی اومد جای دوا،نمک رو زخم من گذاشت

بیا یه فرقی داشته باش با هر کی اومد و نموند

با اونکه رو تنم یه زخم،به جای یادگار نشوند

بیا یه فرقی داشته باش،با همه آدمای بد

با اونکه دشمنم بود و سایه مو با تبر میزد

برگ دو رنگی رو واسه،من یکی دیگه رو نکن

تازه می خوام جون بگیرم،باز دوباره شروع نکن

چیزی رو از دست نمی دم یا مُنجی روح منی

یا آخرین تیرِ خلاص،به قلبِ مجروح منی

گريه ي من را ببين و زود مرو 

روز باران سفر نشايد كرد 

و حرف آخر:

یک روز در این دایره  از ما خبری نیست

زین قافله رفته نشان و اثری نیست

تا لذت پرواز پرستو نکند فاش

در دشت رهایی خبر از بال و پری نیست

***آنکس که درد عشق را بداند،اشکی بر این سخن بیفشاند***

***ادامه مطلب یه سری از حرفامه برای...***

 دوستان و عزیزان  تو این وبلاگ سعی میکنم تنها متنهایی رو بذارم که یه جورایی حرف دلمه..به نوعی تونستم با هاشون ارتباط بر قرار کنم...و در یک کلام با تمام وجودم تونستم درکشون کنم...به جز چند مورد،متنی از خودم ننوشتم.به همین دلیل وبلاگی ساختم که حرفهای دلمه..هر چند به زبانی کاملا عامیانه،آخه قدرت بیان خوبی از نظر ادبی ندارم...و چقدر سخته کسی سرشار از احساس باشه ولی ناتوان و عاجز در بیان!!!

دل مسوزان که ز هر دل به خدا راهی هست

هر که را هیچ به کف نیست ز دل آهی هست

روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند 
وگذشت ایام,چون چروکی است که برچهره من میماند
روزهامیگذرند , که سکوتی ممتد, برلبم میرقصد 
قصه هایی که زدل می آیند , زیرسنگینی این بارسکوت 
بی صدامیمیرند 
روزها میگذرند , که به خود میگویم
گرکسی آمدوبرداشت زلب مهرسکوت
گرکسی آمدوگفت قطعه شعری بسرود
گرکسی آمدوازراه صفا دل ما را بربود
حرفهاخواهم زد , شعرها خواهم خواند
بهر هر خلق جهان , قصه ای خواهم ساخت
روزها میگذرند
که به خود میگویم
گرکسی آمدوبرزخم دلم , مرحمی تازه گذاشت
گرکسی آمدوبرروی دلم , طرحی ازخنده گذاشت
گرکسی آمدودرخاطرمن , نقشی ازخودانداخت
صدزبان بازکنم
قصه هاسازکنم
گره از ابروی  هر غمزده ای  درجهان بازکنم
من به خود میگویم
اگرآمدآن شخص !!!!!!
من به او خواهم گفت , آنچه درمحبس دل زندانیست
من به او خواهم گفت , تاابددردل من مهمانیست
ولی افسوس و دریغ
آمدی نقشی  زخود در سر من افکندی
دل ربودی و به زیر قدمت افکندی
دیده  دریا کردی
عقل شیدا کردی
طرح جاوید سکوت , توبه جای لبخند , برلبم افکندی
دل به امید دوا آمده بود
به جفا درد برآن زخم کهن افکندی
روزها می آیند
لحظه ها ازپی  هم  میتازند
من به خود میگویم
 
مستحق مرگ است گر کبوتر بدهد دل به عقاب
 
من نيستم

آنکه بايد مي بودم ، آنکه بايد باشم

آن کس که ميگريد يک درد دارد و آن کس که مي خندد هزار و يک درد.

هم از توهیچ،در این رهگذر نمی خواهم

وهم حضور تو را، مختصر نمی خواهم

اگر چه حرف توقف به دفتر من نیست

قبول کن که تو را رهگذر نمی خواهم

تویی که از من و پنهان من خبر داری

کسی که نیست ز من با خبر نمی خواهم

زمانه از تو هزاران شبیه ساخته است

هنر شناسم و شبه هنر، نمی خواهم

بخواه تا اثری باز جاودانه شود

دقایقی که ندارد اثر،نمی خواهم

به عمر یک غزل حافظانه با من باش

فقط همین و از این بیشتر نمی خواهم

((محمد علی بهمنی))

خانه ام بی آتش ،

دست هایم بی حس و نگاهم نگران ...

می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس

این قلم ، این کاغذ ، این همه مورد خوب !!!

سلام به تمام دوستان و همراهان همیشگی این کلبه..کلبه تنهایی من.

پست جدیدم خیلی طولانی شد..ولی دلم نیومد هیچ کدوم رو حذف کنم.

و در آخراز لطف همه دوستان ممنونم.